पाऊस आणि मी

तुझ्या  स्वागतासाठी

हिरवाईने नटते अवघी सृष्टी

आम्ही आलो काय, गेलो काय

दिसतात तेच चेहरे दु:खी कष्टी

.

तू आपल्या मर्जीचा मालक

पाहिजे तेव्हा पाहिजे तसा येतो

आम्ही मात्र अजाण बालक

आयुष्याचा गाडा कसातरी पुढे नेतो

.

तू कसाही कोसळलास तरी

कोणीतरी पाहतच असते  तुझी  वाट

कोणासाठी कितीही केलं तरी

आमची नेहमी लागत असते वाट

.

पण तू सोबतीला असलास की मला

उगाच हसायचे सोंग घ्यावे लागत नाही

तुझी  साथ मग हवीशी वाटते, कारण

तेव्हा मला माझे अश्रू लपवावे लागत नाही

.

मग कधी माझं दु:ख जाणवल्यावर

तू वेड्यासारखा  कुठेही पडत असतोस

आणि माझे अश्रू सुकले तरी

तू मात्र नेहमीच रडत असतोस

कवी: देवेंद्र चुरी